ေဆးလိပ္ ေတာင္းေသာက္တဲ့ သရဲ

အခ်ိန္ကား ည (၂) နာရီခန္႕…
“ ကလင္…ကလင္…ကလင္” ဖုန္းျမည္သံ….
“ ဟုတ္ကဲ့ အမိန္႕ရွိပါခင္ဗ်ာ (…………) ျမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းက တာ၀န္မွဴးပါခင္ဗ်ာ ”
တစ္ဖက္ဖုန္းမွ ေျပာေသာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ “ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ေနရာအတိအက်ေလးေျပာေပးပါခင္ဗ်…………..ေကာင္းပါျပီခင္ဗ်ာ က်ေနာ္တို႕အခုပဲလာခဲ့ပါမယ္ခင္ဗ်”
ေဆာင္းတြင္း ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေအးစက္မႈတို႕က ရင္ထဲမွာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေစသည္။ ညလုံးေပါက္ တာ၀န္မွဴး၀င္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အၾကမ္းေရကို ဓါတ္ဘူးထဲအျပည့္ထည့္ထားျပီး ေအးစက္မႈကို အံတုေစတယ္။ ဒီလုိညေတြဟာ မိသားစုနဲ႕ ေႏြးေထြးစြာ ေမွးစက္ရမည္ဆိုပါက တန္ဖိုးျဖတ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ သို႕ေသာ္….. တာ၀န္ဆိုတာ လြန္ဆန္လို႕မရႏိုင္ဘူးေလ…။ ယူနီေဖာင္း၀တ္လိုက္ျပီး… နေဘးတြင္ စာထိုင္ဖတ္ေနေသာ တပ္ၾကပ္ၾကီးအား “ ကဲ….ဆရာႀကီးေရ ကိစၥေတာ့ရွိလာျပီဗ် ယူနီေဖာင္း၀တ္ျပီး လိုက္ခဲ့ပါအုံး” “ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ေလး… ” တပ္ၾကပ္ၾကီးလည္း ယူနီေဖာင္း၀တ္ေတာ့သည္။ “ ဆရာႀကီးေရ… ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ပါ ေခၚခဲ့လိုက္ဗ်ာ” “ ဟုတ္ကဲ့…ဗိုလ္ေလး” ဟုတ္ကဲ့….ဆိုေသာ စကားျဖင့္ ရဲတပ္သား တစ္ေယာက္အား တပ္ၾကပ္ႀကီးမွ လိုက္ခဲ့ေစသည္။ ေအးလိုက္တာဗ်ာ…. ယူနီေဖာင္းအေပၚကေန ကုတ္တစ္ခုထပ္၀တ္ထားေသာ္လည္း ေအးစိမ့္မႈကို အံမတုႏိုင္ေသးေပ။ (ဗိုလ္ေလး= ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္အခ်င္းခ်င္း ဒုရဲအုပ္အား ေလးစားသမႈျဖင့္ ေခၚေသာစကား)

စခန္းမွ က်ေနာ္တို႕ သုံးေယာက္ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီျဖင့္ ထြက္ခြါလာခဲ့သည္။ ျမဴခိုးေတြေ၀ … ေမွာင္မဲေနေသာ…. ေအးစက္စြာနဲ႕ … အုံ႕ဆိုင္းဆိုင္း သစ္ပင္တို႕… ေျခာက္ျခားဖြယ္ ေခြးအူသံေတြ… ေျမနီလမ္းေလးအတိုင္း….. ခရီးဆက္လာခဲ့ရာ….. “
ဗိုလ္ေလး…ခဏေလးဗ်ာ က်ေနာ္အေပါ့သြားလိုက္အုံးမယ္” ရဲတပ္သားေလးမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့လို႕ထင္ပါရဲ႕ ။ “ ဟာ… မင္းကလည္းကြာ လုပ္လုပ္… ျမန္ျမန္လုပ္” သုံးေယာက္သားဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္တယ္။ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာေတာ့ က်ဴပင္ေတြက က်ေနာ္တို႕အရပ္ထက္ေက်ာ္လြန္ျပီးေပါက္ေရာက္ေနတယ္။

 က်ဴပင္ေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ အုံးဆိုင္းဆိုင္း ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြနဲ႕ အျခားအပင္ေတြ အစီအရီေပါက္ေရာက္ေနတယ္။ “ သြား… ျမန္ျမန္လုပ္ ငါတို႕ဒီကေစာင့္ေနမယ္ ” “ ဟုတ္ … ဗိုလ္ေလး”…။ အိတ္ကပ္ထဲမွ စီးကရက္ဗူးကိုထုတ္လိုက္ျပီး “ ေရာ့…ဆရာႀကီး ေသာက္အုံး” “ ဟုတ္…ဗိုလ္ေလး” စီးကရက္တစ္လိပ္ကို တပ္ၾကပ္ျကီးအား ေသာက္ေစသည္။ က်ေနာ္လည္း စီးကရက္တစ္လိပ္မီးညွိလိုက္ျပီး ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ရွိဳက္ရွိုဳက္လိုက္သည္။ ရွိဳက္သြင္းလိုက္ေသာ စီးကရက္ေငြ႕ ေႏြးေႏြးတို႕ေၾကာင့္ ေနသာထိုင္သာရွိသြားတယ္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္တယ္ ၂ နာရီ ၁၀မိနစ္။ “ ဗိုလ္ေလးျပီးျပီဗ်…သြားၾကမယ္” “ ေနဦးကြာ … တစ္လိပ္ေလာက္ေသာက္လိုက္အုံးမယ္… ေရာ့ မင္းလည္းေသာက္” ။ အသံတစ္ခုၾကားလိုက္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေဘးၿခဳံထဲ အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ ၀င္သြားတယ္ပဲ မွတ္ယူလိုက္တယ္။ “ ေဆာင္းေလကလည္းဗ်ာ… တိုက္တာ ေအးလိုက္တာ” တပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႕ ရဲတပ္သားေလး မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္“ ဟင္… ဗိုလ္ေလး ေလမတိုက္ပါဘူးဗ်ာ” “ အခုေလးတင္တိုက္တာကြ ငါ့ႏွယ္ စိမ့္သြားတာပဲ” ေျပာေနစဥ္မွာပင္ က်ေနာ္တို႕မ်က္စိတစ္ဆုံးမွ အေမွာင္ထဲတြင္ ေခြးတစ္ေကာင္ လွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ေခြးသည္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ က်ေနာ္တို႕ဘက္ၾကည့္ျပီး အူပါေတာ့တယ္။ ေျခာက္ျခားစရာအသံျဖင့္ အူေနေသာ ေခြးကို ေလးခြနဲ႕မထိေအာင္လွမ္းပစ္လိုက္တယ္…။ေခြးကမေၾကာက္ဘဲ ထပ္ျပီးအူျပန္တယ္…။ က်ေနာ္ ၾကက္သီးေမြးညင္းထသြားတယ္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးမိန္႕ဖူးေသာ စကားကို သတိရမိသည္။ မိမိအတြက္ဘာမွေျခာက္ျခားစရာမရွိပါဘဲ ၾကက္သီးထရင္ မိမိအနားမွာ နာနာဘာ၀ပုဂၢိဳလ္ေရာက္ေနတတ္တယ္တဲ့ ။

 က်ေနာ္တို႕အနားက တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ တပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ ရဲတပ္သားလည္း က်ေနာ့္ကို ေၾကာင္အမ္းအမ္း လွမ္းၾကည့္ၾကတယ္။ ေခြးကဆက္တိုက္အူေနတယ္။ က်ေနာ္တို႕သုံးေယာက္ အေနာက္ဘက္က်ဴပင္ျခဳံေတာထဲမွ အသံေတြထပ္ၾကားရျပန္တယ္။
သုံးေယာက္သား ေခါင္းညိတ္အခ်က္ျပျပီး ဓါတ္မီးကိုယ္စီကုိင္ကာ ဟုိဟိုဒီဒီ လိုက္ၾကည့္သည္။ ဘာမွမေတြ႕ရေပ။ သို႕ႏွင့္ “ လာဗ်ာ သြားၾကမယ္… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး” ဆိုျပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚခြမည္အျပဳ…. အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခုနက ေခြးကထြက္ေျပးသြားသည္။ ေခြးေလးအထိနာသြားတယ္ထင္သည္။ “ ကိန္…ကိန္…ကိန္” ေအာ္သံႏွင့္အတူထြက္ေျပးသြားေသာ ေခြးကို ၾကည့္ျပီး အံၾသမိသည္။ က်ေနာ္တို႕လည္း ထိုေခြးကို ဘာမွမလုပ္လိုက္ပါ။ သို႕ႏွင့္ … ဆိုင္ကယ္စက္ႏိႈးပါေတာ့တယ္….ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္းဟ… စက္ကမႏိုးဘူးျဖစ္ေနတယ္…ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ သုံးေယာက္လုံးဆိုင္ကယ္က မႏိုးဘူး…။ စတက္နဲ႕ ႏိႈးမရေတာ့ ကစ္နဲ႕ ႏိႈးတယ္ … ။

မရျပန္ဘူး ဘယ္လိုႏိႈးႏိႈး သုံးေယာက္လုံးဆိုင္ကယ္က မႏိုးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ “ ကဲ…. တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ေႏွာက္ယွက္ေနျပီ” “ ဟုတ္တယ္ ဗိုလ္ေလးေရ” ဆိုျပီး ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ တပ္ၾကပ္ၾကီးက ျပန္ေျပာသည္။

ရဲတပ္သားေလးကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္ေနာက္ေနာက္ပဲ “ အဲဒါဆိုလည္း… ဖမ္းသြားၾကတာေပါ့ ဗိုလ္ေလးေရ” ဆိုျပီး လွမ္းေနာက္တယ္။ စီးကရက္တစ္လိပ္ထပ္ျပီး မီးညွိလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ျခင္းထဲကို စီးကရက္ဘူး ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။

ထို႕ေနာက္….
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ “ အခု ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ေရ… က်ေနာ္တို႕က ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြျဖစ္တယ္… က်ေနာ္တို႕အခု ျပည္သူေတြကုိ ကူညီဖို႕ကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ခရီးဆက္လာတာျဖစ္တယ္… ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ကို မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႕ … လိုအပ္ေသာအကူအညီရွိရင္ အရိပ္အမႊတ္ျပျပီးေျပာပါ… ကူညီပါမယ္.. အခုလုပ္ရပ္ကို ရပ္တမ္းက ရပ္လိုက္ပါ” လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့…က်ေနာ့္ဆိုက္ကယ္ျခင္းထဲက စီးကရက္ဗူးေလးဟာ ဆိုင္ကယ္လည္း မလႈပ္မရမ္းပါဘဲနဲ႕ လႈပ္ခါသြားတယ္…။ အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ စီးကရက္ဗူးထဲက စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္လိုက္ျပီး မီးညွိကာ လမ္းေဘးတြင္ခ်လိုက္ျပီး …. “ ကဲ… ခင္ဗ်ားကို ကူညီေပးျပီးျပီ … က်ေနာ္တို႕ကို မေႏွာက္ယွက္နဲ႕ေတာ့လို႕ ေျပာလိုက္တယ္”

ျပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို စက္ႏိႈးလိုက္တယ္။ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ပင္ စက္ႏိုးေလသည္။ တပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ ရဲတပ္သားတို႕ကေတာ့ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ျပီး ရီေနၾကတယ္။ ေနာက္ေန႕မနက္ စခန္းမွာ ထိုျဖစ္စဥ္ကို တပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ရဲတပ္သားမွ “ ဗိုလ္ေလး… အဲဒီလိုလုပ္ရမယ္လို႕ ဗိုလ္ေလးဘယ္လိုသိတာလဲ” “ ဒီလုိဗ်… က်ေနာ္ သတိရမိတာဗ် လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ လေလာက္က အဲဒီေနရာမွာ ဆိုက္ကယ္ေမွာက္ေသဆုံးခဲ့တဲ့ လူတစ္ဦးရွိတယ္ေလ… အဲဒီျဖစ္စဥ္တုန္းက က်ေနာ္လိုက္ျပီးေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ … ေသဆုံးသူရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ျခင္းထဲမွာ စီးကရက္တစ္ဗူးေတြ႕တယ္… အဲဒီျဖစ္စဥ္ကို သတိရလိုက္တာ…ကဲ…သိၾကျပီလား” ထိုေတာ့မွ… “ ေၾသာ္ … သိပါျပီ..သိပါျပီ….ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ” ……..
Credit:မိုးစက္